مایعدرمانی در بیماران قلبی، به ویژه در موارد نارسایی قلبی و شوک کاردیوژنیک، از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف از مایعدرمانی در این بیماران، تنظیم تعادل آب و الکترولیتها، بهبود عملکرد پمپاژ قلب و جلوگیری از عوارض ناشی از کمآبی یا پرآبی است. انواع مختلفی از مایعات تزریقی (سرم) برای این منظور استفاده میشوند که هر کدام کاربرد و موارد منع مصرف خاص خود را دارند.
💟نکات مهم در مورد مایع درمانی:
🔺نوع، مقدار و سرعت تزریق مایعات باید توسط پزشک تعیین شود.
🔺بیماران باید به طور منظم از نظر علائم و نشانههای اضافه بار مایعات (مانند تورم، تنگی نفس و افزایش وزن) تحت نظر باشند.
🔺در موارد نارسایی قلبی، معمولاً از مایعات به میزان کم و با احتیاط استفاده میشود و ممکن است نیاز به استفاده از داروهای مدر (ادرارآور) برای دفع مایعات اضافی باشد.
🔺در موارد شوک کاردیوژنیک (ناشی از نارسایی قلبی که منجر به افت شدید فشار خون میشود)، ممکن است از انواع خاصی از مایعات برای احیای سریع بیمار استفاده شود، اما این امر باید با احتیاط و تحت نظر پزشک انجام شود.
🔺به طور کلی، مایعدرمانی در بیماران قلبی یک امر تخصصی است و باید با دقت و تحت نظر پزشک انجام شود.
💟موارد منع مصرف مایع درمانی و احتیاطها:
🔺نارسایی قلبی:
در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، باید با احتیاط و زیر نظر پزشک از مایعات استفاده شود. به دلیل اینکه قلب قادر به پمپاژ موثر خون نیست، تجمع مایعات در بدن و ایجاد ادم (تورم) میتواند از عوارض مایعدرمانی باشد.
🔺نارسایی کلیوی:
در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی، کلیهها قادر به دفع مایعات اضافی نیستند و این امر میتواند منجر به تجمع مایعات در بدن شود.
🔺نارسایی کبدی:
در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی، کبد قادر به تنظیم تعادل مایعات در بدن نیست و این امر میتواند منجر به تجمع مایعات شود.
🔺بیماران تحت درمان با داروهای قلبی خاص:
برخی از بیماران قلبی که تحت درمان با داروهایی مانند دیگوکسین هستند، باید در مصرف برخی از انواع سرمها احتیاط کنند.
